“ Le të jenë komunitetet tona të krishtera vërtet vende mikpritjeje, dëgjimi dhe bashkësie!
Të dashur miq, mos të harrojmë trupin e Krishtit që gjendet në trupin e refugjatëve: trupi i tyre është trupi i Krishtit.”
Papa Françesku 1

Mikpritja në Irlandën e sotme

Në Irlandë jemi me të drejtë krenarë për céad míle fáilte (shënim: njëqind mijë mirëseardhje). Megjithatë, vitet e fundit, kjo kulturë është nën presion.

Nivelet në rritje të imigrimit kanë nxjerrë në pah sfida që shoqëria jonë i ka neglizhuar për një kohë të gjatë – strehimin dhe mungesën e banesave, ofrimin e shërbimeve sociale, shëndetin mendor dhe disa aspekte të arsimit. Këto sfida kanë rrënjë të thella në realitetin tonë politik, shumë kohë përpara se të shfaqej situata aktuale e imigrimit. Zëra të mbushur me frikë dhe zemërim po bëjnë thirrje për të mbyllur kufijtë dhe zemrat tona ndaj të sapoardhurve. Kjo do të ishte e padrejtë dhe populli irlandez nuk duhet kurrë ta bëjë një gjë të tillë. Shumë prej të sapoardhurve sjellin dhunti dhe talente të çmuara për komunitetet tona. Shumë të tjerë kërkojnë ndihmën dhe mbështetjen tonë, ndërsa përpiqen të ndërtojnë një të ardhme më të mirë për veten dhe familjet e tyre.

Si besimtarë, ne mbështetemi te besimi themelor i të gjithë të krishterëve që jeta njerëzore është e shenjtë dhe se të gjithë jemi krijuar sipas shëmbëlltyrës së Zotit (Zan 1,27). Ky respekt për paprekshmërinë dhe integritetin e çdo jete njerëzore arrin kulmin në urdhërimin: ‘Duaje të afërmin tënd si vetveten’ (Lev 19,18; Mk 12,31). Ky urdhërim na fton të kujdesemi për nevojat e të afërmve tanë.2

Shëmbëlltyra e Samaritanit të Mirë (Lk 10,29-37) e bën të qartë se i afërmi ynë është cilido që është pranë nesh, pa marrë parasysh përkatësinë etnike, fetare apo socio-ekonomike. Të gjithë ne – qytetarë dhe qeveri – jemi të thirrur të punojmë për të mirën e të gjithëve, duke promovuar drejtësi për të gjithë, ‘në mënyrë që çdo entitet shoqëror të mbetet në shërbim të së mirës së përbashkët, secili me karakteristikat e tij unike… duke mbrojtur të drejtat e njeriut dhe të drejtat e pakicave.’3

Me publikimin e kësaj Letre Pastorale në këtë moment, Konferenca e Ipeshkvijve të Irlandës dëshiron të riafirmojë dinjitetin universal njerëzor dhe të inkurajojë të krishterët irlandezë dhe të gjithë njerëzit me vullnet të mirë që të shfrytëzojnë mundësinë e madhe që u është dhënë për t’i bërë bashkësitë e tyre famullitare, shtëpitë dhe jetët e tyre vende mikpritjeje. E bëjmë këtë thirrje sepse kujdesi për të huajin është një thirrje biblike e një rëndësie themelore (Lev 19,33-34). E bëjmë këtë thirrje sepse rruga e Ungjillit nuk na çon në frikë, por në mirëseardhje (Rom 15,7-13). E bëjmë këtë thirrje sepse vetë Jezusi këmbëngul që të duam njëri-tjetrin dhe se kur e mirëpresim të huajin, e mirëpresim atë (Mt 25,31-46).

Migrimi: Realiteti i Irlandës

Duhet të bëjmë këtë thirrje sepse edhe ne jemi migrantë. Kjo vlen për mbarë njerëzimin, por në mënyrë të veçantë për irlandezët dhe përbën një tipar qendror të historisë sonë. Migrimi ndodh për shumë arsye, përfshirë luftën, urinë, qeverisjen e korruptuar dhe, në ditët tona, ndryshimet klimatike. E dimë që gjatë dekadës së Urisë së Madhe (1847–1852) gati 2 milionë njerëz lanë brigjet tona.4 Por migrimi ka qenë një dukuri e vazhdueshme për shekuj me radhë. Në jetën tonë, për shkak të krizave ekonomike, kujtojmë pasojat dërrmuese për familjet dhe shoqërinë nga eksodi masiv gjatë viteve 1950 dhe 1980, trashëgimia e të cilit vazhdon të na shoqërojë edhe sot.

E reja e vërtetë është se Irlanda tani është një vend ku njerëzit dëshirojnë të shpërngulen, dhe jo një vend që duhet të braktisin. Kjo dëshmon për përparimin mbresëlënës të ekonomisë dhe shoqërisë sonë.

Sa më të lumtur duhet të ndihemi kur shohim njerëz që vijnë këtu duke kërkuar një jetë më të mirë, në vend të skenave tragjike të familjeve të ndara, të cilat për një kohë të gjatë ishin pjesë e historisë sonë kombëtare!

Feja jonë katolike është fe e migrantëve. Atë e përhapi në Irlandë Shën Patriku, një emigrant që fillimisht ishte marrë me forcë. Priftërinjtë dhe murgeshat irlandeze kanë shërbyer në misione në mbarë botën, dhe famullitë irlandeze në shumë vende, veçanërisht në Mbretërinë e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës, kanë qenë element kyç i jetës së Kishës sonë jashtë Irlandës.

Rëndësia e diasporës irlandeze është aq e madhe, saqë qeveria jonë ka kërkuar në mënyrë të vazhdueshme që migrantët irlandezë pa dokumente të kenë status të privilegjuar në Shtetet e Bashkuara.

Pozita e migrantëve është shumë e afërt me zemrën e Papa Françeskut. Ai thekson se migranti mund ta gjejë Zotin gjatë rrugëtimit të tij – si ‘shok udhëtimi, udhërrëfyes dhe spirancë shpëtimi’5 dhe se Samaritanët e Mirë, që ofrojnë mikpritje gjatë këtij udhëtimi, mund të bekohen gjithashtu nga ky takim. Të pranosh migrantin do të thotë të pranosh vetë Krishtin, i cili ‘është i pranishëm në motrën apo vëllanë që ka nevojë për ndihmën tonë.’6

Mirëseardhja: Dhurata e migrantit

Në brezin e fundit, kemi qenë dëshmitarë të shumë njerëzve që kanë kërkuar një jetë më të mirë në Irlandë. Famullitë dhe shkollat tona, si dhe klubet sportive, klubet shoqërore dhe iniciativat e tjera të përbashkëta, janë liderë në integrimin e atyre që sapo kanë mbërritur, duke i rrënjosur ata autentikisht në komunitetet e tyre të reja. Shpesh harrohet se Kisha moderne irlandeze është një realitet dinamik dhe tërësisht të ndryshëm, nga grumbullimi i besimtarëve deri te predikimi. Ajo është një nga vendet kryesore në shoqërinë tonë ku ata që kanë rrënjë të thella në Irlandë takohen, miqësohen, mbështesin dhe mësojnë nga ata që sapo kanë mbërritur.

Diversiteti është një dhuratë. Ai është një burim rinovimi që është jashtëzakonisht i nevojshëm në Kishën e Irlandës.

Feja krishtere u përhap shpejt në shekujt e saj të hershëm, sepse njerëzit kuptuan se ajo që ndajnë në Jezusin e tejkalon çdo barrierë kulturore, etnike ose gjeografike që i ndan. Hebrenjtë dhe paganët, burra dhe gra, skllevër dhe të lirë – komuniteti krishterë ishte një vend i mikpritjes radikale dhe takimit. Duhet të ndiejmë një gëzim të madh dhe mirënjohje që mund ta përjetojmë këtë në një mënyrë të re në kohën tonë.

Takimi: Nga mirëseardhja te përkatësia

Ipeshkvijtë irlandezë kanë folur në mënyrë të vazhdueshme për rëndësinë e kalimit nga thjesht pranimet e migrantëve në vendin tonë drejt krijimit të një kulture takimi: ‘Si shoqëri, na nevojitet të aftësuam migrantët dhe t’i mbështesim ata që të kontribuojnë pozitivisht në vendin tonë në një mënyrë që promovon pjesëmarrjen, takimin dhe integrimin.’7

Shpesh duket se gjithçka për të cilën synon shoqëria irlandeze është një lloj tolerancë të sjellshme ndaj diversitetit. Në këtë qasje nuk ka takimi, nuk ka reciprocitet. Shpesh, të huajt në vendin tonë përballen me vështirësi për t’u bërë fqinjët tanë, duke mos u bërë kurrë vërtet miqtë tanë.

Në të kundërt, qasja krishtere pret që ne të pasurohemi nga takimi me ata nga sfondet e ndryshme. Jeta jonë e përbashkët mund të rinovohet përmes një ndërveprimi autentik midis mënyrës irlandeze të jetesës dhe shprehjeve që sjellin ‘irlandezët e rinj.’

Që nga ditët e para të papnisë së tij, Papa Françesku thekson këtë ‘kulturë takimi.’⁸ Të takosh dikë do të thotë ‘jo vetëm të shohësh, por të shikosh; jo vetëm të dëgjosh, por të dëgjosh; jo vetëm të kalosh pranë njerëzve, por të ndalesh me ta.’⁹ Kur i dhurojmë kohën dhe vëmendjen tonë në këtë mënyrë, jo vetëm që e bekojmë fqinjën tonë, por gjithashtu pasurohemi edhe ne vetë. Kjo është e thellë në besimin tonë, sepse, siç mëson Papa, ‘besimi është një takim me Jezusin, dhe ne duhet të bëjmë atë që bën Jezusi: të takohemi me të tjerët.’10

Kur Papa Françesku na thërret që të kultivojmë kulturën e takimit, ai buron nga burime të thella brenda traditës krishtere. Shën Pjetri shkruan në Testamentin e Ri se të krishterët janë gjithmonë në njëfarë mënyre ‘të huaj dhe të dëbuar’, sepse besnikëria e tyre kurrë nuk është e lidhur për një vend apo shtet, por për të gjithë fqinjët e tyre dhe përfundimisht për Zotin (1 Pjetri 2,9-16). Brenda një shekulli nga shërbimi i Jezusit, të krishterët ishin të njohur si ata që ‘jetonin në vendet e tyre, por vetëm si emigrantë; merrnin pjesë në të gjitha gjërat si qytetarë, dhe përballonin gjithçka si të huaj. Çdo vend i huaj është atdheu i tyre, çdo atdhe është vend i huaj.’11

Kisha ka vazhduar të jetojë në këtë tension. Katoliku do të thotë ‘universal’. Kishat më të vogla të fshatit janë të lidhura brenda një rrjeti besimtarësh në mbarë botën dhe përmes brezave. Gjatë Koncilit të Dytë Vatikani (1962-65), iniciativat dhe përpjekjet për të inkurajuar ‘bashkëpunimin midis kombeve’ u konfirmuan si ‘një formë të jashtëzakonshme të veprimit ndërkombëtar.’12 Shën Gjon Pali II, i cili vinte nga Polonia në një kohë kur kultura politike atje kufizonte lirinë e lëvizjes, na kujtoi se ‘Kisha e pranon këtë të drejtë në çdo person njerëzor, në aspektin e tij të dyfishtë – mundësinë për të lënë vendin e tij dhe mundësinë për të hyrë në një vend tjetër në kërkim të kushteve më të mira të jetesës.’13 Papa Benedikti XVI theksoi bazën e hapjes sonë për takime: dinjitetin njerëzor. Në Caritas in Veritate, ai mëson se ‘çdo migrant është një person njerëzor që, si i tillë, zotëron të drejtat themelore, të paçmuara, që të gjithë duhet t’i respektojnë në të gjitha rrethanat.’14

Racizmi duhet të refuzohet.

Parabola e Jezusit e tregon qartë këtë. Ligjvënësit e pyesin: “Kush është fqinj im?” dhe Jezusi u përgjigjet me historinë e Samaritansit të mirë (Lk 10,25-37). Historia flet për një të huaj që shpëton jetën e dikujt që është shumë ndryshe nga ai. Kur Jezusi i thotë ligjvënësit: “Shko dhe bëj ashtu,” ai i dërgon atij mesazhin që të jetojë një jetë të tillë të virtytshme si Samaritansi, i cili ishte anëtar i një grupi që hebrenjtë shpesh e përbuznin si më të ulët se vetvetja. Kjo prispodobë ka një rëndësi të madhe për ne si të krishterë në Irlandën moderne. Ne mund të mësojmë shumë nga të huajt që kanë ardhur midis nesh. Duhet të përpiqemi t’i shohim këta të huaj si fqinjë dhe të shpresojmë se këta fqinjë do të bëhen miqtë tanë.

Kjo do të thotë se të gjithë të krishterët duhet konkretisht të kundërshtojnë racizmin kudo që ta gjejnë. Që nga viti 1537, Papa Pali III shpalli se të gjithë njerëzit janë të barabartë në dinjitet, duke e hedhur poshtë plotësisht atëherë njëlloj argumentet mbi hierarkitë racore.¹⁵ Së fundmi, Konferenca Ipeshkvore e Irlandës deklaroi se racizmi është “kunder takimit. Ai përpiqet të ndajë dhe të shfrytëzojë shqetësimet duke përhapur frikë, shpesh përmes dezinformatave.”16

Është e saktë dhe natyrale që njerëzit të duan vendin e tyre, famullinë e tyre, rrethin e tyre, vendin e tyre. Por ajo dashuri bëhet e shtrembëruar nëse ka përparësi mbi atë që të krishterët e ndajnë në pagëzim dhe mbi atë që të gjithë njerëzit e ndajnë në njerëzillëkun e tyre të përbashkët. Përgjegjësia jonë ndaj të tjerëve nuk duhet të bazohet vetëm në pasaportat e tyre dhe vendet e lindjes.

Sfidat e integrimit

Imigrimi në Irlandë aktualisht është në nivele të larta, edhe pse nuk është në ato nivele që janë parë në kulmin e periudhës së Tigrit Keltik. Në vitin më të fundit për të cilin ka statistika (deri në prill 2024), 149,200 njerëz kanë ardhur për të jetuar në Irlandë. Megjithatë, në të njëjtin periudhë, 69,900 njerëz e kanë lënë Irlandën.17 Numrat për Irlandën e Veriut janë më të ulët, me statistikat më të fundit që sugjerojnë një imigrim neto prej 2,300 njerëzish në vitin 2022.18 Këto numra përmbajnë një diversitet të madh. Përfshijnë qytetarë irlandezë që kthehen për të jetuar këtu, njerëz me viza pune që vijnë për role të caktuara, qytetarë të BE-së që përdorin lirinë e lëvizjes, njerëz nga Britania e Madhe që përfitojnë nga përfitimet e Zonës së Përbashkët të Shkurtimit dhe shumë të tjerë. Një faktor i rëndësishëm në numrin e njerëzve që vijnë në Irlandë në vitet e fundit janë ukrainasit që po ikin nga invazioni rus që filloi në shkurt 2022. Numri i tyre është pak mbi 81,000. 19 Numri i njerëzve që kërkojnë mbrojtje ndërkombëtare është një pjesë e vogël e numrit total – rreth 14,000. 20 Sipas të dhënave të Bashkimit Evropian, numri i njerëzve që janë identifikuar si qëndrojnë ilegalisht në Irlandë në vitin 2023 ishte 1,485 persona. 21

Një nga arsyet pse kjo temë e imigracionit mund të jetë e diskutueshme është se dallimet në kuptimin e terma nuk pranohen gjithmonë. “Imigrant” shpesh do të thotë një person që ka krijuar një shtëpi të përhershme në një vend të ri. “Migranti” shpesh do të thotë një person që ndodhet në një vend të ri vetëm për një periudhë të caktuar. “Kërkuesi i azilit” i referohet një personi që kërkon mbrojtje jashtë vendit të tij të origjinës, gjë që është ndryshe nga “refugjati”, i cili është një person i cili e ka pasur atë kërkesë të konfirmuar. Është e rëndësishme të theksohet se përkufizimi formal i refugjatit nuk përfshin askënd që është zhvendosur brenda vendit të tij apo që udhëton në një vend të huaj për të ikur nga varfëria ose uria.

Megjithatë, edhe pse këto përkufizime janë të rëndësishme nga një perspektivë ligjore, ne nuk duhet të lejojmë që ato të mjegullojnë atë që është më e rëndësishme për të krishterët: pavarësisht nga vendi ku është lindur dikush apo cilën pasaportë mban, ai është fqinj ynë.

Është e zakonshme të dëgjohet se njerëzit flasin për kostot e imigracionit. Por, pothuajse një në pesë punëtorë në ekonominë irlandeze janë “nënshtetas jo irlandezë”. Ekonomia jonë nuk do të mund të funksiononte pa njerëz që punojnë në sektorët e mikpritjes, arsimit, shëndetësisë dhe teknologjisë, të cilët kanë ardhur këtu nga vende të tjera. Ekonomistët e përshkruajnë ekonominë tonë si “të plotë punësim” dhe ajo vazhdon të rritet. Është e qartë se ekziston një nevojë e paevitueshme për migracionin. 22 Askush nuk mund të dyshojë se këta të sapoardhur janë bërë thelbësorë për funksionimin pozitiv të shoqërisë sonë.

Ndërtimi i një shoqërie miqësore

Rritja e papunësisë dhe sfidat shoqërore. 23 Papunësia po rritet në të gjithë ishullin. Shërbimet tona shëndetësore janë të mbingarkuara. Sistemet tona arsimore po përballen me vështirësi për të përmbushur nevojat e popullsisë studentore në rritje. Këto probleme – të cilat janë vetëm një përmbledhje e shkurtër e sfidave me të cilat përballemi – janë komplekse dhe thellësisht të rrënjosura, por nuk shkaktohen nga migrimi. Në të vërtetë, migrantët mund të luajnë një rol kyç në përmbushjen e nevojave tona thelbësore.

Qeveritë tona kanë përgjegjësinë që t’i adresojnë drejtpërdrejt këto mangësi në shërbimet tona shoqërore, dhe një politikë të menduar, koherente dhe praktike të migracionit është një pjesë e domosdoshme e kësaj. Si krishterë, ne i vlerësojmë politikat sipas mënyrës se si ato shërbejnë për të mirën e përbashkët. “E përgjithshmja” përfshin të gjithëve – migrantët dhe qytetarët.

Krishtërët shpesh do të kenë qëndrime të ndryshme për ofrimin e shërbimeve në shoqërinë tonë. 24 Ne e vlerësojmë lirinë politike të ndërgjegjes që na jep feja jonë. Njerëzit me vullnet të mirë dallohen për përgjigjen më të mirë ndaj problemeve të caktuara politike. Jemi të lumtur që jetojmë në një vend me një demokraci të qëndrueshme dhe një shoqëri civile të gjallë, dhe inkurajojmë krishtarët të marrin pjesë plotësisht në këto diskutime politike sipas aftësive dhe besimeve të tyre. Kjo është një nga mënyrat për të shërbyer për të mirën e përgjithshme dhe për të dalluar përmes përkushtimit tonë ndaj paqes dhe të vërtetës në fjalë (shih Romakëve 12,17-21).

Nevoja politike që mund të personifikojnë këtë vizion moral. Ashtu siç këshillon papa Françesku, “kërkesa e tyre më e madhe nuk duhet të jetë rënia në sondazhe, por gjetja e zgjidhjeve efektive për ‘fenomenin e përjashtimit social dhe ekonomik, me pasojat e tij të dëmshme’”.25 Megjithatë, nuk mund të presim që liderët e veçantë të mbajnë këtë përgjegjësi vetëm. Ata duhet të fuqizohen nga komunitetet që shquhen për “dashurinë politike”, duke hedhur poshtë mënyrën individualiste të të menduarit që është aq e pranishme në kohën tonë. Krishtërët në shoqërinë tonë duhet të marrin kolektivisht këtë përgjegjësi për të “kërkuar efektivisht të mirën e të gjithë njerëzve” në shoqërinë tonë. 26

Ftesë për famullitë

Ndryshimet në shoqërinë tonë sjellin sfida. Shteti kombëtar ka detyrat e tij, por Kisha ka një mision tjetër.

Krishtinjtë irlandezë kanë qenë misionarë për popujt nëpër botë për shekuj me radhë. Tani, këta popuj i gjejmë në pragun tonë. Kisha tashmë është pasuruar nga ky takim.

Parashkët kanë detyrën të përballen me zërat e frikës. Siç mëson Papa Françesku në Fratelli Tutti: “Rishfaqet” tundimi për të ndërtuar një kulturë të mureve, për të ngritur mure, mure në zemër, mure në tokë, për të parandaluar këtë takim me kultura të tjera, me njerëz të tjerë. 27 Parashkët duhet të jenë në krye të mikpritjes dhe integrimit.

Në Ungjij lexojmë për takimin e Jezusit me një të shurdhë e të heshtur dhe urdhërin e tij “Ephphatha” – hapu! (Marku 7, 31-37). Ky takim ndodhi në një territor të huaj, dhe njeriu me shumë mundësi nuk ishte hebre. Shërbimi i Jezusit nuk përjashton askënd dhe nuk tregon anshmëri. Parashkët tona dhe jetët tona janë të thirrura të reflektojnë këtë, të dëgjojnë dhe të përgjigjen atyre që kanë nevojë. Kjo inkurajon komunitetin me Zotin dhe njëri-tjetrin.

Pavarësisht se çfarë mund të thonë zëra të zhurmshëm në protestat apo në rrjetet sociale, ne e njohim imazhin e Zotit te çdo migrant. Edhe nëse turma thërret parulla raciste, ne pohojmë të vërtetën se dashuria e Zotit nuk është e kufizuar për ata që mbajnë ndonjë pasaportë të veçantë – të gjithë jemi të barabartë në sytë e tij. Ka mënyra praktike për të dëshmuar këtë të vërtetë. Vatikani ka ofruar një burim me 20 pika veprimi përmes të cilave mund të mirëpresim refugjatë dhe migrantë.28 Këshilli i Kishave të Irlandës ka hartuar një udhëzues të shkëlqyer për komunitetet që dëshirojnë të fillojnë një udhëtim “nga mikpritja deri te përkatësia”. 29

Pavarësisht nga çfarëdo përgjigje që duhet të japim, qoftë një iniciativë të themeluar mbi mikpritjen apo një lëvizje sociale për ndryshime strukturore, ne e bëjmë këtë në lutje. Zoti i gjallë dëgjon lutjet tona. Kur e festojmë Euharistinë, Krishti na mirëpret në tryezën e tij, njerëz nga çdo fis dhe gjuhë, të mbledhur në njësi nga Shpirti Shenjt. Kjo realitet sakramentale është momenti ynë fillestar, sepse pasi Zoti na ka pranuar, ne mund t’i pranojmë edhe të tjerët.

Papa Françesku vendos një vizion për një shoqëri vëllazërore ku të gjithë trajtohen me respekt, ku të gjithë janë të mirëpritur. Ai inkurajon parashkët që të përgjigjen në një mënyrë pozitive.

Një nga mënyrat se si famullitë dhe komunitetet lokale mund të përgjigjen është përmes ‘Programit të Sponsorizimit të Përbashkët’. Ky është një model në të cilin njerëzit nga komuniteti lokal mblidhen për të sponsorizuar një familje refugjatësh dhe për t’i mirëpritur ata midis tyre, duke siguruar që ata të mund të riakomodohen, të gjejnë strehim gjatë kohëve të vështira dhe t’u ofrohet mundësia për të ndërtuar një të ardhme të re, larg konflikteve. Ky model mbështetet nga qeveria irlandeze dhe udhëhiqet nga Kryqi i Kuq Irlandez, në bashkëpunim me partnerë si NASC, Këshilli Irlandez për Refugjatët dhe DORAS. Të gjithë ata ofrojnë mbështetje, trajnim dhe këshilla për komunitetet lokale. 30

Konkluzioni

Migrimi është kompleks dhe sfidues për shumë njerëz. Për një immigrant ose një familje të detyruar të braktisë atdheun e tyre dhe të kërkojë mbrojtje dhe një të ardhme më të mirë. Për ata që i presin dhe përpiqen t’u sigurojnë strehim dhe mbështetje. Për qeveritë dhe autoritetet civile që mbajnë përgjegjësi për ofrimin e strehimit, mbrojtjes dhe mirëqenies sociale. Për shërbimet publike dhe ata në komunitetet tona që përpiqen të arrijnë tek ata që sapo kanë mbërritur, që ofrojnë dhe konfirmojnë dinjitetin njerëzor. Për shumicën në Irlandë, rritja e migracionit të brendshëm është diçka e re. Cilat ndryshime do të vijnë, nuk e dimë. Megjithatë, si njerëz besimi, besojmë se evangjeli i Jezus Krishtit kurrë nuk skadon, sepse frymëzon dhe ndriçon çështjet me të cilat përballemi në çdo epokë.

Feja jonë na ofron shumë pozitive kur bëhet fjalë për mirëseardhjen e të rinjve. Teksti i shenjtë – thesari nga i cili rrjedh mësimi social katolik, thekson duke e përfshirë dinjitetin e çdo personi njerëzor dhe mirëqenien e përgjithshme – na ofron një bazë për veprim. Në Deklaratën e saj për dinjitetin njerëzor, Dikasteri për mësimin e besimit e përshkruan “vuajtjen e migrantëve” si një nga “shkeljet e rënda të dinjitetit njerëzor” që shohim në botën tonë bashkëkohore. Na këshillon se “pranimi i migrantëve është një mënyrë e rëndësishme dhe domethënëse për të mbrojtur ‘dinjitetin e paçmueshëm të çdo personi njerëzor pa marrë parasysh origjinën, racën apo besimin’.31

Të ndryshëm mbrojtës të emigrantëve, refugjatëve dhe migrantëve na kujtojnë rëndësinë e empatisë, dashurisë dhe shërbimit për ata që janë marginalizuar dhe kanë nevojë për ndihmë. Ndërsa vazhdojmë të përballemi me çështjet e migracionit dhe zhvendosjes, përfshirë rreziqet dhe pasojat e trafikimit të njerëzve, le të kthehemi në këto burime besimi për frymëzim dhe udhëheqje, dhe të njohim rolin kyç që të gjithë kemi në ofrimin e mirëseardhjes, mbështetjes dhe avokatisë për ata që janë detyruar të migrojnë në bregdetet tona për shkak të rrethanave të ndryshme.

Le të lutemi që shenjtori Patrick, shenjtori Juan Diego, shenjtori Françesku Ksaveri, shenjtorja Josephina Bakhita dhe të gjithë shenjtorët, burra e gra, të ndërhyjnë për të gjithë migrantët dhe për ata që i mirëpresin, duke u ofruar atyre strehë, empati dhe dashuri. Kurrë mos harrojmë se të gjithë ne, pavarësisht nëse jemi besimtarë apo jo, jemi migrantë hodoçarë që udhëtojmë në këtë tokë. Le të mos e humbasim kurrë dhuratën e madhe të takimit për të cilën jemi të njohur si irlandezë në të gjithë botën. Le të vazhdojmë të kemi guximin të jemi dëshmitarë të dashurisë së Zotit përmes hapjes sonë për takimin dhe pranimin e të tjerëve si një nga ne.

BURIM: Konferenca e Ipeshkëve Katolikë të Irlandës (The Irish Catholic Bishops’ Conference)

Shënime:

• Fjalimi për pjesëmarrësit e Sesionit Plenar të Këshillit Papnor për kujdesin baritor ndaj migrantëve dhe udhëtarëve, Romë, 24 maj 2013. Link
• Shih, Kompendiumi i mësimit shoqëror të Kishës (Romë: Libreria Editrice Vaticana, 2004), §112.
• Kompendiumi i mësimit shoqëror të Kishës, §187.
• Irial Glynn, “Historia e emigracionit irlandez,” Kolegji Universitar Cork, dhjetor 2012. Link
• Papa Françesku, “Mesazhi i Shenjtërisë së Tij Papa Françesku për Ditën e 110-të Botërore të Migrantëve dhe Refugjatëve 2024,” 24 maj 2024. Link
• Papa Françesku, “Mesazhi i Shenjtërisë së Tij Papa Françesku për Ditën e 110-të Botërore të Migrantëve dhe Refugjatëve 2024.”
• Konferenca e Ipeshkvijve Katolikë të Irlandës. “Ipeshkvijtë: ‘Duhet të ketë drejtësi për të gjithë. Njerëzit që vijnë në Irlandë për të kërkuar strehë nuk mund të braktisen.’,” Lajme Katolike, 19 qershor 2024. Link
• Papa Françesku, “Vigjilja para Rrëshajave me lëvizjet kishtare”, 18 maj 2013. Link
• Papa Françesku, Meditimi i mëngjesit në kapelën e Domus Santae Marthae, 13 shtator 2016. Link
• Papa Françesku, “Vigjilja para Rrëshajave me lëvizjet kishtare.”
• Bart D. Ehrman (përkth., red.), Etërit Apostolikë, Vëllimi II (Cambridge, MA: Harvard University Press, 2003), 141.
• Koncili i Dytë i Vatikanit, Kushtetuta Baritore mbi Kishën në Botën e Sotme, Gaudium et Spes, §90.
• Papa Gjon Pali II, “Mesazhi i Atit të Shenjtë për Ditën e 87-të Botërore të Migracionit, 2001,” §3. Link
• Papa Benedikti XVI, Caritas in Veritate, §62. Link
• Papa Pali III, “Sublimis Deus” (Vatikani, 2 qershor 1537). Link
• Konferenca e Ipeshkvijve Katolikë të Irlandës, “Deklarata e takimit të përgjithshëm të Konferencës së Ipeshkvijve Katolikë të Irlandës mbajtur në pranverën e vitit 2023,” 8 mars 2023. Link
• Zyra Qendrore e Statistikave (CSO), ‘Vlerësime të popullsisë dhe migracionit, prill 2024,’ Gjetjet kryesore të vlerësimit të popullsisë dhe migracionit, prill 2024 – Zyra Qendrore e Statistikave.
• Hayley Halpin, “Sa imigracion ka në Irlandën e Veriut?”, BBC News, 11 gusht 2024. Link Në Irlandën e Veriut, ku rregullimet janë të ndryshme pasi nuk janë anëtare të Bashkimit Evropian, numri i ukrainasve është rritur me pak më shumë se 1,000, gjithsej 3,149 persona sipas statistikave të fundit. Kurtis Reid, “Refugjatët për atë se sa shumë u mungon atdheu dy vjet pas fillimit të luftës: ‘Jam shumë mirënjohës ndaj njerëzve këtu.’” Belfast Telegraph, 24 shkurt 2024. Link
• Sipas Zyrës Qendrore të Statistikave (CSO), deri më 2 qershor 2024, 107,406 persona kanë ardhur në Irlandë nga Ukraina nën Rregulloren për Mbrojtje të Përkohshme. Prej tyre, rreth 76% kishin ‘të dhëna administrative’ pas 31 marsit 2024. Shih, Mbërritjet nga Ukraina në Irlandë Seria 13 – Zyra Qendrore e Statistikave.
• Zyra për Mbrojtje Ndërkombëtare (IPO), ‘Raporti statistikor mujor, gusht 2024,’ 20240910 IPO Website Stats Gusht 2024 FINAL.pdf
• Eurostat, ‘Shtetas të vendeve të treta të cilët janë gjetur të pranishëm ilegalisht – të dhënat vjetore’ Statistika | Eurostat (europa.eu)
• Tom Healy, “Përfitimet dhe kostot e imigracionit në Irlandë,” Slí Chaol (blog), 4 prill 2024. Link
• Skandali ka vazhduar aq gjatë sa kanë kaluar gjashtë vjet që nga koha kur Konferenca e Ipeshkvijve të Irlandës ka folur zyrtarisht për krizën e strehimit dhe të pastrehësisë: Konferenca e Ipeshkvijve Katolikë të Irlandës, Shtrat në han? (Dublin: Veritas, 2018). Link
• Papa Pali VI, Octogesima Adveniens (Vatikani: Vatikan, 1971), §4.
• Papa Françesku, Fratelli Tutti (Assisi: Vatikan, 2020), §188.
• Fratelli Tutti, §182.
• Fratelli Tutti, §27.
• Misioni i Përhershëm i Selisë së Shenjtë në Kombet e Bashkuara, “Përgjigja ndaj refugjatëve dhe migrantëve: Njëzet pika veprimi”. Link
• Këshilli Irlandez i Kishave, Nga çdo komb. Link
• Për më shumë informacion, vizitoni Community Sponsorship Ireland – Kryqi i Kuq Irlandez. Link
• Dikasteri për Doktrinën e Fesë, Dignitas Infinita: Deklaratë për dinjitetin njerëzor (Romë: Libreria Editrice Vaticana, 2024), §40.